Happy Anniversary
ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งหนึ่งปี ^^
Filed under: Photo | Leave a Comment
Tags: กีต้าร์, เพื่อน, friend, Guitar, happy anniversary, lomo
หนาววววววว
อากาศเริ่มหนาวแล้ว ไม่รู้ปีนี้จะหนาวสักกี่วัน มันเป็นช่วงที่หลายๆคนกำลังรู้สึกดีที่ไม่ต้องมาทนกับอากาศร้อนตับแตกกันอีกแล้ว
เรายังอยากรู้ว่า หนาวอย่างนี้ยังจะมีสาวคนไหนใส่กระโปรงสั้นอีกไหม ถ้าไม่มีก็น่าดีใจ อาจจะเสนอให้คุณระเบียบรัตน์พยายามทำให้ประเทศไทยหนาวตลอดเวลา เพื่อแก้ปัญหานักศึกษาแต่งการไม่เหมาะสม โดยการซื้อน้ำแข็งมาวางไว้ในจุดต่างๆของประเทศไทย
ทางออกนี้อาจจะดี เพราะมันแก้ปัญหาการว่างงานได้ เพราะถ้ารัฐบาลบ้าจี้ทำนโยบายนี้จริงล่ะก็ ก็ต้องใช้คนส่งน้ำแข็งจำนวนมาก ยิ่งช่วงหน้าร้อน ยิ่งต้องใช่เยอะ
แถมยังแก้ปัญหาสังคมได้อีกด้วย เพราะถ้าประเทศไทยอากาศหนาวตลอดเวลาแล้วมันจะทำให้นักศึกษาไม่นุ่งสั้น มันก็น่าจะทำให้นักศึกษาแต่งตัวมิดชิดขึ้น ปัญหาการลวนลามนักศึกษาอาจจะลดน้อยลง
ยิ่งไปกว่านั้น กระทรวงสาธารณสุขอาจไม่จะไม่ต้องมาหาวิธีป้องกันโรคตากุ้งยิงด้วย เห็นไหม สบายหลายต่อ
ส่วนคนที่ต้องทรมานจากความหนาว เห็นทีจะต้องหาเสื้อผ้ามาให้ความอบอุ่นกันไป คนกลุ่มนี้น่าเป็นห่วง โดยเฉพาะคนโสด
เพราะยิ่งหนาวก็ยิ่งเหงา
Filed under: ชีวิต | Leave a Comment
Tags: นักศึกษา, บ้าจี้, ระเบียบรัตน์, รัฐบาล, หนาว, เหงา
วิธีทำบททดสอบ
ทุกคนเคยผิดหวัง ท้อแท้
ทุกครั้งที่อุปสรรคผ่านเข้ามา มันก็เหมือนกับบทเรียน ที่ท้ายบท จะต้องมีบททดสอบ
ใครทำได้คะแนนสูง ก็เหมือนกับกระโดดข้ามอุปสรรคไปได้อย่างสบายๆ
ส่วนคนที่ได้คะแนนต่ำ ก็เหมือนกับคนที่กระโดดข้ามมาได้อย่างหวุดหวิด หรือบางคน อาจจะไม่ผ่าน ซึ่งทั้งสองอย่างหลัง ให้ไปกระโดดซ้ำ ก็คงไม่สง่างามเหมือนดังจำพวกแรก
เพราะฉะนั้น เราทุกคนจะควรจะฝึกฝนให้เต็มที่ ก่อนที่บททดสอบจริงๆมันจะมาถึง เพราะเมื่อมันผ่านมา เราจะได้ก้าวข้ามผ่านมันไปอย่างสง่างาม ไม่ต้องพบกับความท้อแท้ ผิดหวัง ซ้ำๆ ซ้ำๆ
Filed under: ชีวิต | 1 Comment
Tags: บททดสอบ
พัก
มีคนมากมายที่ต้องตรากตรำทำงานหนัก เรียนหนัก พยายามหนัก หรือแม้กระทั่งคิดหนักอยู่ ไม่ต่างจากเรา เขา หรือใครๆ ทุกคนย่อมมีอาการเหนื่อยตามมาติดๆ
หลายคนทนทำต่อ หลายคนท้อจนเลิกไป เหล่านี้ก็แล้วแต่ความตั้งใจ และความอึดของแต่ละคน
คนทั้งสองกลุ่มมีสิ่งที่น่าชื่นชมกลุ่มละหนึ่งอย่าง
กลุ่มที่ทำต่อก็ต้องขอปรบมือให้กับความพยายามของพวกเขา พวกเขาตั้งใจกันจริงๆ น่านับถือ ’ใจ’ ของพวกเขา
อีกกลุ่มหนึ่งก็น่ายินดีที่พวกเขานั้นรู้ลิมิตของตัวเองว่าควรถึงเวลาที่จะ’หยุด’ เพราะไม่แน่ หากพวกเขายังฝืนทำต่อไป จนเกินกำลัง แล้วอันตรายอาจตามมาได้
แต่บางทีมันก็ไม่จำเป็นที่เราจะต้องฝืนทำต่อ หรือท้อจนหยุดไปเลย เรามีทางออกกลางๆอยู่ ทางออกใกล้ๆตัว เพียงแค่เรา ‘พัก’
พักซักเดี๋ยว แล้วค่อยกลับไปทำต่อ มันน่าจะเป็นคำตอบที่ดี เหมือนอย่างดูบอลก็ต้องมีพักครึ่ง เรียนก็ต้องมีพักเบรก ดูละครก็ต้องมีพักโฆษณา
ลองคิดดูสิครับ ถ้าให้เราเรียนต่อเนื่องกันหกชั่วโมงติดก็คงหัวบานกันเป็นทิวแถว ให้เตะบอลต่อกันแค่สองชั่วโมงก็คงล้าจนก้าวขาไม่ขึ้น หรือให้คุณชอบดูละครแค่ไหนถ้าให้ดูเป็นซีรีย์ยาวๆโดยไม่มีโฆษณาคั่นมันก็ทำให้คุณไม่ได้พักกินขนมหรือ แม้คุณไปฉี่ก็อาจพลาดตอนสำคัญๆของเรื่อง รวมไปถึงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆได้
ถึงเป็นหนังก็ยังต้องมีฉากไคล์แมกซ์ผสมกับเนื้อเรื่องๆเรียบๆบ้าง คุณนึกดู ถ้าพระเอกหล่อๆ แต่ยิงกันทั้งเรื่อง มันจะดูหนังกันรู้เรื่องไหม
ไม่ต่างกับชีวิต มีสุข สนุก เหงา เศร้า คละเคล้ากันไป ก็คิดซะว่า มันคือรสชาติของชีวิต ถ้าเหงามันก็คือช่วงที่ได้พักอยู่กับตัวเอง โสดก็ได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อน ได้ใช้เวลาคิดว่าอยากทำอะไรมากขึ้น และเมื่อถึงเวลาเมื่อโอกาสมาถึง คุณก็จะรู้เองว่าสิ่งที่คุณต้องการ คืออะไร
โชคดีครับ;)
Filed under: ชีวิต | Leave a Comment
Tags: พัก, หยุด
ความหวัง
ความหวัง คือสิ่งที่คนทุกคนควรต้องมี ถ้าใครไม่มีความหวัง มันเหมือนการพายเรืออยู่กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
ถ้าเราไม่’หวัง’ว่าจะเจอเกาะ เราก็จะไม่ออกแรงพายไปหรอก คงต้องนอนลอยคอ คอลอย คอยให้ตายเป็นผีอยู่กลางทะเลเท่านั้นเอง
แต่ถ้าคนเรามีหวัง หวังว่ามันจะต้องมีจุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้า เราก็จะหาทางพยายามทำทุกอย่าง เพื่อให้มันไปถึงจุดหมายปลายทางให้จงได้ จะถึงช้า หรือเร็ว ก็ขึ้นอยู่กับวิธีของแต่ละคน
ดังนั้น เราควรจะพก ความหวัง ติดตัวไปด้วยตลอดเวลา แม้ปลายทางอาจจะไม่ได้สวยหรู แต่เราก็ยังได้รู้ว่าอยู่เพื่ออะไร
Filed under: ชีวิต | Leave a Comment
Tags: ความหวัง
นอนน้อย
วันนี้เป็นวันที่ผมตื่นเช้ากว่าปกติ กลับมาถึงหอตอนเก้าโมง แม้เมื่อคืนจะนอนประมาณตีห้า แต่จะให้หลับตาตอนนี้ ก็ทำไม่ลงจริงๆ ไม่รู้เพราะอะไร
ที่ตอนนี้ผมกำลังมีปัญหาคือ ผมไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตที่เริ่มตอนเช้า รู้สึกเหมือนเวลามันเท่าเดิม แต่กลัว กลัวไม่มีความสุข เพราะตอนปิดเทอม ผมมีความสุขกับการไม่นอนตอนกลางคืน ไม่ตื่นตอนกลางวัน ด้วยเหตุผลว่าผมชอบความเงียบยามค่ำคืน แม้ผมอาจจะมีความกลัวๆในสิ่งลี้ลับบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมชอบน้อยลงแต่อย่างใด
บางคนอาจใช้เวลากลางคืนในการนั่งเพ้อ- นอนเพ้อ คิดถึงใครสักคน(หรือหลายคน ในบางกรณี ๕๕)
แต่สำหรับผมมันต่างออกไป
ยามวิกาลมันทำให้ความคิดของผมไหลลื่นมาก ผมว่าเพราะมันเงียบดี เสียงรบกวนมีน้อย ถึงน้อยมาก อยากจะนอนเช้ามันทุกคืน
พอมันเริ่มชินมันก็เกิดความชอบ แต่ต่อจากนี้ ผมจะทำอย่างนี้ไม่ได้แล้วสิ ผมต้องกลับไปทำในสิ่งที่คุณๆท่านๆทำกันเป็นส่วนใหญ่ คือต้องนอนกลางคืน แล้วก็ตื่นกลางวัน สงสัยผมคงต้องใช้เวลาปรับตัวสักพักแล้วล่ะ
สำหรับคนที่ตื่นแล้ว Have a nice day นะครับ 
Filed under: ชีวิต | 1 Comment
Time machine
ณ 4.34 น.
เวลานี้เป็นเวลาที่ใครหลายๆคนกำลังนอน อีกหลายคนกำลังจะได้เวลาตื่น ใกล้ได้เวลาพระบิณฑบาต ฯลฯ
แต่เวลานี้ของผม เป็นเวลาที่พึ่งจะเริ่มเขียนในสิ่งที่อัดอั้นจนกลายมาเป็นแรงบันดาลใจให้เขียนบลอคนี้ขึ้น
อย่างแรก มันคงจะเป็นเรื่องบ้ามากที่จะบอกว่า เราๆท่านๆ ติดเฟซบุคกันจนงอมแงม จนมันเป็นหนึ่งในกิจวัตรประจำวันเข้าให้แล้ว ในเวลาที่มันไม่มีปัญหาการใช้งานใดๆก็สนุกดีนะ เม้นกันเพลินเลย แต่พอมันมีปัญหามามันทำให้เราเริ่มหงุดหงิดไปกะมัน แต่ก็ยังทนเล่นอยู่ได้ ๕๕๕
อย่างที่สองวันนี้มีแต่คนนอย รอยยิ้มหาย ก็อยากให้ทุกคนยิ้มสู้ปัญหา ตั้งสติได้แล้วก็ขอให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้งนึงนะ
อย่างสุดท้าย คงเป็นเรื่องของเวลา เวลาผ่านไปไวจริงๆ แป๊ปๆ ก็จะเปิดเทอมแล้ว เรายังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ผ่านมา แล้วมันก็ผ่านไป ไวมาก เราตั้งตัวไม่ทัน เรายังไม่พร้อมที่จะสลัดความขี้เกียจออกไปจากตัวเลยแม้แต่น้อย ยิ่งคิดถึงเวลาที่เหลือ ก็ยิ่งเศร้า
เราคิดขึ้นได้ว่า สิ่งที่ตั้งใจจะทำตั้งแต่ปิดเทอมมาก็คืออัดรูป เราไม่ได้อัดมานานมากแล้ว เราโตมากับกล้องฟิลม์ มันเลยทำให้รู้สึกว่า การถ่ายรูป ถ้ายังไม่ได้อัด ก็เหมือนกับยังทำหน้าที่ไม่เสร็จ ครั้นจะให้อัดแม่งหมดทุกรูปก็เกินไปหน่อย เพราะอัดหมดนั่นก็คงไม่มีที่นอนเลยทีเดียว เราก็เลยเลือกอัดทีละรูป
เราค่อยๆดูทีละรูป ดูไป ยิ้มไป คล้ายกับเป็นคนบ้า
แต่คุณครับ ลองเปิดโฟลเดอร์รูปเก่าๆของคุณมาดูสิครับ ค่อยๆดูไปทีละรูป อย่างช้าๆ คุณจะรู้สึกเหมือนได้กลับไปวันนั้นอีกทีหนึ่ง สำหรับผม ภาพไหนที่มีแต่รอยยิ้ม ผมก็สุขไปกับมัน ภาพไหนที่แสดงถึงความยากลำบากในตอนนั้น มันก็ทำให้ผมยิ้มได้ เพราะเมื่อนึกถึง ณ เวลานั้น ลำบากขนาดนั้น เรายังผ่านมาได้เลย ( ณ เวลานี้ รู้สึกเหมือนมีคนมาสะกิดหลัง แต่เราอยู่คนเดียว น่ากลัวว่ะ เปิดทีวีเป็นเพื่อนดีกว่า)
ต่อๆๆ
ภาพทุกภาพ แทนทุกความทรงจำ มันทำให้ผมนึกถึงความสำคัญของอดีต คุณจะรู้ว่า คุณเจอกับเพื่อนคุณได้ไง กว่าจะสนิทกับใครได้สักคน มันตลกแค่ไหน
ทำให้นึกถึงความสำคัญของปัจจุบัน เพราะมันทำให้รู้ว่า ยิ่งเราทำดี เราก็จะมีอดีตที่ดี มีความทรงจำที่ดี
ทั้ง 190 รูป ที่ผมจะเอาไปอัดในตอนที่ผมตื่นมานั้น ล้วนแต่เป็นประสบการณ์ที่ดี ขอบคุณสำหรับทุกคนที่อยู่ในภาพ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันนะ
ณ 5.10 น.
Filed under: ชีวิต | 1 Comment
อ่านจนเหนื่อย
เมื่อห้าวันก่อน ผมกำลังเลือกหนังสือสักเล่ม เพื่อมาอ่าน เมื่อเริ่มอ่านได้ซักพัก ผมรู้สู้สึกงงๆกับภาษา อาจเป็นเพราะมันเป็นหนังสือที่แปลมาก็เป็นได้
ผมยังคงค่อยๆอ่านต่อไป แต่ผลปรากฏว่า มันไม่ไหลลื่น อย่างที่ควรจะเป็น บางส่วนเป็นมุข หรือคอมเม้นของผู้เขียนที่มีต่อผู้อ่าน นั่นไม่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันอ่านง่ายขึ้นแต่ประการใด
ผมฝืนใดอ่านได้สี่วัน พยายามหาคุณค่าทางวรรณกรรมของหนังสือเล่มนี้ แต่ผมรู้สึกว่า ไม่ค่อยได้อะไรจากการทนอ่านสักเท่าไหร่
ผมไม่ชอบการอ่านหนังสือค้างๆเอาไว้ เพราะมันทำให้ผมประติดประต่อเรื่องราวได้ไม่สนิท แต่ถ้าให้อ่านต่อไปผมก็คงอ่านอย่างทรมาน ซึ่งก็ไม่รู้จะทำไปทำไม ผมตัดสินใจหยุดอ่าน ค้างไว้ที่ 34 หน้า ห้าวันกับ 34 หน้า เป็นการเสียเวลาที่นานเกินไป ผมว่ามันเป็นหนังสือแนวใหม่ที่ดีนะ แต่แค่อาจจะไม่เหมาะกับผม ผมชอบดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข ไม่ใช่มานั่งทรมานกับการจะเข้าใจอะไรบางอย่างเป็นเวลานาน
ผมยังคงอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือ ผมคิดจะเลือกซักเล่มหนึ่งมาอ่าน อยากพิสูจน์ว่าตัวเองไร้สมาธิเกินไปที่จะอ่านหนังสือสักเล่ม หรือว่าหนังสือเล่มนั้นมันไม่เหมาะกับผม ผมมองหาเล่มที่ซื้อมานาน แต่ยังไม่ได้อ่าน มาลองพิสูจน์ข้อสงสัยในใจ
ผมนั่งอ่านไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เพลินดี อาจเป็นเพราะผู้เขียนใช้ภาษาง่ายๆ ทำให้ไม่เสียเวลามานั่งทำความเข้าใจใหม่ จนเวลาผ่านไปซักพัก ผมสังเกตดูที่เลขหน้า ผมมาหยุดอยู่ที่หน้า 77 แล้ว ในทางปฏิบัตินี่มันครึ่งเล่มแล้วนะคุณ
“เพราะอะไร เหตุใด ทำไม” สามคำถามนี้ต้องการหาสาเหตุของมัน ข้อสรุปที่ผมได้คือ ผมยังไม่เหมาะที่จะอ่านหนังสือเล่มนั้น ด้วยแนวคิดและ วิธีการใช้ภาษา มันไม่เข้ากันเอาซะเลย
และหากเปรียบหนังสือเป็นคนที่คุณต้องการจะคบด้วย หากมันยากหรือทรมานที่จะเข้าใจ คุณจะทนไปทำไม เสียเวลาและอารมณ์เปล่าๆ
สู้เอาเวลาไปหาคนใหม่ที่พร้อมจะเข้าใจเราจะดีกว่า อาจมีอุปสรรคมาก แต่คงไม่ยากเกินไป
ส่วนหนังสือเล่มนั้น เดี๋ยวค่อยกลับไปอ่านใหม่นะ
Filed under: ชีวิต | 1 Comment
รอบบ้าน
วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าวอีกวันนึง ฝนทำท่าว่าจะตก แต่ก็ไม่ ไม่ตกเลยสักนิด กำลังรอความหวังว่าจะตกมาดับความร้อนในคืนนี้สักหน่อย
แน่นอนวันนี้ผมตื่นเที่ยงอีกวัน เรียกว่าสายคงน้อยเกินไป ปิดเทอมก็ไม่ได้ทำอะไร มันแต่นั่งเล่นเฟซบุ๊คเป็นหลัก ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่เล่นแล้วเชียว
นั่งหน้าจอคอมนานๆ ก็น่าเบื่อจริงจัง เล่นเกมก็ปวดตา มองหน้าขาวๆในเฟซบุ๊คนานๆ ก็ปวดตา เลยทำตามทฤษฎีที่ว่า มองสีเขียวๆจะช่วยแก้ปวดตาได้ เลยถือกล้องออกไปหาหาไรมองรอบบ้าน
มองไปมองมารอบบ้านก็มีอะไรให้ตื่นตาตื่นใจมากเหมือนกัน ตั้งแต่ไปอยู่รังสิต ไม่เคยจะมีเวลามาเดินรอบบ้านอย่างนี้ ในบริเวณบ้านมีอะไรๆที่ไม่รู้จักอีกเยอะเเยะ จนรู้สึกว่า ผมรู้จักร้านในเซ็นทรัลปิ่นเกล้ามากกว่าต้นไม้ในบ้านตัวเองเสียอีก
เพราะบ้านผมมีทั้งต้นมะพร้าว บัวตูม บัวบาน ลูกยอ ฯลฯ
เห็นทีต้องใช้เวลเลาที่เหลือทำความรู้จักกันบ้านตัวเองให้ดีกว่านี้ซะเเล้ว ๕๕๕
นั่นไง อัพบลอคเสร็จ ฝนตกพอดี ชาบูๆ
Filed under: ชีวิต | 3 Comments
คุณค่าของเวลา
ช่วงที่ทำงาน เรียน หรือสอบ เป็นช่วงที่ทำให้เรารู้คุณค่าของเวลามากขึ้น มากจริงๆ ยิ่งวันไหนต้องกลับดึกแล้วตื่นเช้า ยิ่งอยากจะขอเวลาทดเจ็บเพิ่ม เพราะรู้สึกว่าพักผ่อนไม่พออย่างมาก ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า
แต่พอปิดเทอมปุ๊ป ก็รู้สึกต่างไปทันที จากที่ต้องพยายามตื่นเจ็ดโมง ก็ไม่จำเป็นต้องจำกัดเวลาตื่นของเราแต่อย่างใด จะตื่นเที่ยง ตื่นบ่าย ก็ไม่เป็นไร
จากที่เคยทำในสิ่งที่ต้องทำ ตอนนี้ถือเป็นช่วงพักอย่างดี ชาร์ตพลังงานให้เต็มที่ และเมื่อถึงเวลา เราก็จะได้มีพลังในการที่จะทำในสิ่งที่ต้องทำอีกครั้ง ถึงตอนนั้นเราคงรู้สึกคิดถึงช่วงเวลาอย่างนี้น่าดู
เมื่อตอนเปิดเทอม เราเปิดเฟซบุ๊ค เล่นเอ็ม หรือหาความบันเทิงใดๆก็ได้ที่จะทำไปด้วย และทำงานไปด้วยได้ในเวลาเดียวกัน เพื่อความผ่อนคลาย พอปิดเทอมก็หาอะไรแปลกๆ ทำดู คือเรียกได้ว่าอะไรที่เปิดเทอมทำไม่ได้ ฉันจะขอทำตอนปิดเทอมนี่แหละ(สำเนียงพริตตี้ชอบกล ๕๕๕)
เวลายังคงค่อยๆผ่านไปในความถึ่ที่เท่ากับตอนเปิดเทอม แต่แน่นอนความรู้สึกของแต่ละคนที่มีให้กับหนึ่งวินาทีมีไม่เท่ากัน ดังนั้น ก่อนจะใช้เวลาว่างๆของคุณทำอะไร อย่าลืมว่าตอนที่คุณกำลังยุ่ง เวลาของคุณน่ะมีค่าแค่ไหน
Filed under: ชีวิต | 2 Comments
ค้นหา
-
1356
Blog แถวนี้
Web น่าคลิ๊ก
