เมษายน 7, 2010 ทบทวนให้ดี
ลมผัดเอื่อยๆ พัดลมร้อนๆมากระทบตัวผมแบบเบาๆ รู้สึกเหมือนร่างกายจะละลายไปจนไม่เหลือชิ้นดี ร้อนอบอ้าวทำให้เกิดอาการปวดหัวซะยกใหญ่ อุณหภูมิขึ้นเพียงแค่หนึ่งองศาเซลเซียสก็ทำให้สิ่งแวดล้อมเลวร้ายลงเยอะ
โลกร้อนเป็นผลมาจากการทำร้ายธรรมชาติโดยผลผลิตจากสิ่งมีชีวิต ทุกอย่างส่งผลทั้งในเรื่องของการตัดไม้สร้างบ้านเรือนเพื่ออาศัย การหาเชื้อเพลิงมาทำให้อบอุ่น การทำอุตสาหกรรมเพื่อการค้าเอากำไร ฯลฯ ทุกสิ่ง ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ก็ส่งผลถึงอนาคตได้ทั้งนั้น เพียงแค่เราทำมันซ้ำๆ สิ่งที่เคยมีก็จะหมดไป
การกระทำของคนแค่เพียงหนึ่งคน หนึ่งสิ่ง อาจไม่ส่งผลกระทบโดยทันที แต่ถ้าหากหลายๆคนทำสิ่งเดียวกันสิ่งนั้นก็จะใหญ่ขึ้น คล้ายๆกับทฤษฎีความสามัคคีนั่นแหละ ที่ใครสักคนเคยนิยามมันไว้ว่าไม้ก้านเดียวย่อมหักง่าย หากเพียงมันรวมไม้หลายๆกิ่ง หลายๆก้านรวมเข้าด้วยกัน ไม้มัดนั้นย่อมยากแก่การหัก ทฤษฎีนี้ เมื่อเอามาใช้ในเชิญบวก จักทำให้เกิดผลดี แต่หากเอามาใช้ทำความชั่ว ก็จะเดือดร้อนทั่วทุกหัวระแหงเช่นกัน
หากตอนนี้ใครอยู่ในกรุงเทพมหานคร เมืองหลวงของอดีตประเทศที่เรียกว่าเป็น The land of smiles คงจะรู้สึกถึงสิ่งเดียวกัน นั่นคือความเครียด หลายคนคิดว่าประเทศไทยนั้นกำลังเล่นกีฬาสีอยู่หรือไร ขนพักพวกกันมาเป็นทิวแถวเพื่อประกาศศักดาว่าพวกกูเยอะ กูจะเอาในสิ่งที่กูอยากได้ ดังนั้นกูต้องได้ แต่ไม่ได้ดูเลยว่า ในสิ่งที่ทำไป ใครเดือดร้อน
ไม่มีคำตอบที่แน่นอน แต่ผมเชื่อว่า ตอนนี้ ประชาชนในกรุงเทพมหานคร เดือดร้อนมาก จะไปไหนก็ไม่รู้ว่าจะเดินทางอย่างไร ไม่ต้องคิดมาก แค่จะไปเรียนหนังสือ ยังไม่รู้เลยว่า ขากลับ จะต้องเจอกับอะไรบ้าง สิ่งที่ทำให้ยิ้ม หายไปทีละอย่าง ทั้งการจราจร ทั้งสภาพอากาศ อีกไม่นาน ถ้ายังยื้อยุดฉุดกระชากเช่นนี้ต่อไป เศรษฐกิจก็จะแย่ลง เพราะรัฐก็ทำอะไรไม่ได้ ผลผลิตของประชากรก็จะลดลง เพราะแต่ละคนไม่รู้หน้าทีของตัวเอง อยากรู้นักว่า เพียงแค่ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปมันยากมากเลยหรือ แค่รวยช้า แต่ถ้าจะทำให้การรวยครั้งนั้นยั่งยืนทำไมไม่คิดที่จะอดทนกัน หวังเอาแต่การรวยแบบฉาบฉวย โดยไม่ได้นึกถึงจิตใจคนอื่น
การรักพวกรักพ้องนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่การรักพวกพ้องจนไม่ดูหลักเหตุและผล จนทำให้ใครต่อใครเขาเดือดร้อนมันไม่น่ายกย่องเอาเสียเลย
- ใส่ความเห็น
- Posted under ทั่วไป,ประกาศ
